Trimbos logo

Informatie
Tips
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders

Huisregels KopOpOuders

Voor het plaatsen van berichten en reacties op de KopOpOuders-site gelden enkele regels:
- Plaats geen berichten die in strijd zijn met de wet
- Behandel elkaar met respect
- Help elkaar
- Niet schelden
- Niet dreigen 


Verhaal van Marilynn
door
terug

Toen mijn zoontje Bas 8 maanden was werd ik plotseling ziek. Zoiets gebeurt natuurlijk nooit helemaal plotseling, maar van jezelf heb je al gauw het gevoel dat je nog wel even kunt en dat het zo’n vaart niet zal lopen. Een depressie en hevige paniekaanvallen (een gegeneraliseerde angststoornis , naar later bleek). Ik gaf nog steeds borstvoeding en dat wilde ik niet zomaar opgeven, dus medicijnen hield ik een beetje af. Maar de paniek en het piekeren namen mij zo over dat ik er niet meer omheen kon: ik kreeg antidepressiva en kalmeringstabletten en voelde me eindeloos schuldig naar Bas. Hoe had dit nou kunnen gebeuren, was ik nou een slechte moeder, deed ik hem niet tekort, zal hij hier schade van ondervinden, etc.?
Achteraf durf je in te zien dat je juist een goede moeder bent: dat ik al die tijd alles voor hem gegeven had en dat ik ondanks alle spanningen waar we op dat moment in leefden (we hadden allerlei problemen in de familiesfeer en onzekerheden in onze financiële situatie) steeds maar probeerde door te gaan. En dat terwijl je als kersverse moeder al zo kwetsbaar bent.

Onze wijkverpleegkundige was op dat moment onze reddende engel. Zij zette een aantal deuren open naar hulp waaraan ik veel heb gehad. We vroegen een aantal uren kinderopvang aan voor Bas waardoor ik leerde om hem wat meer los te laten en waardoor ik zag dat hij er ook baat bij had om soms los te zijn van mama en dat dat ook heel goed ging, dat gaf me wat vertrouwen.
Daarnaast werd ik geholpen door een vrijwilliger van een Home Start organisatie. Een schat van een vrouw waarbij ik soms even kon uithuilen, die ons lekker op stap nam en bij wie ik terecht kon met al mijn vragen rond opvoeding. Zij gaf me het vertrouwen dat ik het zo slecht nog niet deed en dat ik me niet hoefde te schamen voor het feit dat ik het soms moeilijk had met bv. de huilbuien van Bas als ik zelf in een depressieve periode zat. Dat gevoel werd versterkt door een cursus waar ik samen met mijn zoontje heenging: moeders onder elkaar die praten over opvoeding, over waar je zoal tegenaan loopt met kinderen. Je ziet dat andere moeders ook stoeien met hun problemen, dat opvoeden nergens zonder hobbels gaat en dat sterkt je.

Goede en slechte periodes wisselden elkaar af: In de goede periodes zorgde ik voor zoveel mogelijk stabiliteit en warmte zonder uit schuldgevoel te gaan overcompenseren. Dus een duidelijke structuur en regelmaat en vooral ook grenzen en regels waar ik me consequent aan probeerde te houden zodat er voor hem ook duidelijkheid was. In de mindere periodes was mijn grootste zorg wat het zou betekenen voor mijn kind om mijn verdriet te zien. Daarom deed ik mijn best die stabiliteit en warmte door te zetten en soms eerlijk te vertellen dat mama’s ook wel eens verdrietig zijn. Bovendien merkte ik dat het juist ook in die periodes heel belangrijk is om aan je sociale netwerk te werken (tegen het verlangen om je terug te trekken in toch afspraken maken, aan activiteiten deelnemen etc.), omdat daarin ook een groot deel van je vangnet ligt en omdat het jou en je kind de broodnodige afleiding geeft.

Toen ik opgenomen werd omdat het weer mis ging moest ik Bas even helemaal loslaten. Ik voelde me eindeloos schuldig en verdrietig. Pas toen een vriendin me duidelijk maakte dat hij het toch prima deed en dat hij niet in betere handen kon zijn zo afwisselend bij oma, op het kdv en fijn met papa die lekker stoere dingen met hem deed (knutselen, fietsen, voetballen, koken, etc.) durfde ik een beetje vertrouwen te hebben. ‘s Avonds kwam hij op bezoek en daar probeerden we een soort uitstapje van te maken: lekker limonade drinken, voetballen met de andere patiënten, even brood brengen bij de kippen op het terrein. En dan zie je ook hoe flexibel een kind kan zijn: als je maar telkens weer zorgt voor een basis die veilig en warm is lijkt ie wel te zeggen: “Mam, met mij komt het wel goed en ik heb vertrouwen in jou”.


1 reacties >>
plaats reactie

Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten