Trimbos logo

Informatie
Tips
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders

Huisregels KopOpOuders

Voor het plaatsen van berichten en reacties op de KopOpOuders-site gelden enkele regels:
- Plaats geen berichten die in strijd zijn met de wet
- Behandel elkaar met respect
- Help elkaar
- Niet schelden
- Niet dreigen 


Verhaal van Atty
door Atty
terug

Mijn dochter werd geboren als een echt zondagskind. Alles ging haar voor de wind en ze groeide goed. Was nooit ziek en maakte snel vriendjes. Haar opvoeden was makkelijk en voelde alsof ik haar alleen maar hoefde te sturen.
Maar toen werd ik psychisch ziek. Ik ontwikkelde een angststoornis en durfde uiteindelijk bijna de deur niet meer uit. Daardoor werd ik ook nog eens depressief. Natuurlijk had mijn dochter wel gewoon haar moeder nodig. Ze was net 8 geworden en had dus nog op alle punten steun en begeleiding nodig en dat was nou net wat ik haar niet kon geven.

In eerste instantie ging ik zo op in mijn eigen problemen dat ik niet zag wat het deed met mijn man en dochter. "Hun ging het toch zo goed?" IK was ziek en niet in orde en niemand leek dat te (willen) begrijpen. Ik vond alles al gauw gezeur en door mijn depressie zag ik ook overal het nut niet meer in. Waar maken die kinderen zich toch druk om? Ik begreep het niet. Ik begon steeds meer te mopperen op de anderen. De jas hing niet goed, ze zong te hard, nee ik doe geen spelletje en nee, ik wou al zeker niet knuffelen. Soms waren er zelfs momenten waarop ik dacht dat ik het niet erg zou vinden dat ze ergens anders zou wonen. Al die drukte en gedoe om me heen vond ik verschrikkelijk. "Ga toch weg" was wat ik vaak dacht. Als ik tijdens een wat rustigere periode dacht aan ons leven en ik zag dat ik helemaal niet meer de moeder kon zijn die ik wilde zijn, voelde ik me gelijk weer extra depressief.

Mijn dochter werd langzaamaan steeds stiller en meer teruggetrokken. Ze kreeg meer ruzie op school en begon een steunende rol te vervullen voor mij. Ze wist precies wanneer ik er weer doorheen zat en deed alles wat in haar kunnen lag om me het naar de zin te maken. Toen realiseerde ik me dat dit de omgekeerde wereld was. Ik hoorde er voor mijn dochter te zijn en niet andersom! Ik kon duidelijk niet meer voor haar zijn wat zij nodig had en nog erger zijn kon niet langer meer onbezorgd kind zijn. Het werd hoogtijd om hulp in te schakelen.

Een opname van drie weken volgde. Een periode die ik met gemengde gevoelens ervaren heb. Daar leerde ik dat er een oplossing was voor mijn probleem. Één waaraan ik hard moest werken, maar niettemin licht aan het eind van de tunnel. Ik ontdekte dat mijn ziekte ook een grote tol had geëist van mijn lieve meid. We hebben er echter nooit een geheim van gemaakt wat ik had. Vanaf het begin hebben we haar geprobeerd duidelijk te maken dat mama ziek was in haar hoofd. Dat andere mensen misschien zouden zeggen dat haar mama gek was, maar dat dit kwam omdat de mensen het dan niet begrepen. Mama's ziekte zat in haar hoofd. Onzichtbaar voor andere mensen en dus zullen ze af en toe wat raar reageren. Dat begreep ze gelukkig wel en met die informatie stapte ze de wereld tegemoet. Ook naar familieleden, vrienden, kennissen en buren zijn we altijd open geweest. Alleen openheid creëert begrip en hulp.

Mijn dochter is helaas niet meer die losse meid die overal doorheen zweeft. Ze tobt veel meer en kijkt anders het leven in. Maar ze weet wat er speelt en staat daardoor weer een stuk sterker. Ze blijft enthousiast naar andere mensen toe en is er goed uitgekomen. Maar altijd nog blijft bij mij de vraag: "Wat nou als ik eerder hulp had gevraagd, hoe was het dan verlopen?


0 reacties >>
plaats reactie

Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten