Trimbos logo

Informatie
Tips
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders

Huisregels KopOpOuders

Voor het plaatsen van berichten en reacties op de KopOpOuders-site gelden enkele regels:
- Plaats geen berichten die in strijd zijn met de wet
- Behandel elkaar met respect
- Help elkaar
- Niet schelden
- Niet dreigen 


Onzekere moeder
Donderdag 09 juni 2011 door
terug

Hallo iedereen,

Ik ben een moeder van 31 en getrouwd met een lieven man, we zijn al 16 jaar samen en hebben een dochter van 5 jaar oud.
Sinds de geboorte van mijn dochter ben ik altijd erg onzeker, ben vaak moe en heb veel slaap nodig . Bij het moeder zijn komt veel verantwoording kijken wat voor mijn erg zwaar is omdat ik alles perfect wil doen. Als baby huilde onze dochter veel, ik gaf borstvoeding welke later niet voldoende bleek te zijn. De kraamvisite wilde telkens onze dochter vasthouden wat haar erg onrustig maakte maar omdat ik het voor iedereen goed wilde doen liet ik het de eerste periode toe. De nachten duurde lang en de vermoeidheid nam toe, voor iedereen wilde ik er zijn, voor de kraamvisite, mijn dochter en ook voor mijn man en dacht totaal niet aan mezelf.

Ik werd steeds onzekerder door het vele huilen van mijn dochtertje, soms zelfs geïrriteerd waardoor ik me weer erg schuldig voelde. Hierdoor nam de vermoeidheid nog meer toe waardoor ik weinig fut had voor onze vriendenkring en familie welke hier weinig tot geen begrip voor hadden, het roddelen wat daardoor gebeurde maakte me nog meer onzeker. De onzekerheid en vermoeidheid gaven me het gevoel dat ik een slecht persoon was, geen fut voor het huishouden, geen aandacht voor vrienden en familie en mijn man. Het ging van kwaad tot erger. Met regelmaat kwamen er zelfmoord gedachtes op zetten. Ik voel me niets waard en had het idee dat iedereen beter af was zonder mijn.

Ik was me ervan bewust dat dit geen oplossing is en heb dan ook hulp gezocht welke in combinatie met antidepressiva een redelijk goede uitwerking op me heeft gehad. Alles leek beter te gaan en langzaam kreeg ik mijn leven weer op de rit, het ging goed tot mijn dochtertje naar school ging en ik heel veel vrije tijd kreeg. Ik was uit mijn ritme en had te veel tijd om te denken, ik zag overal tegenop en probeerde tijdens schooltijd zoveel mogelijk weg te zijn om het huishouden en het alleen zijn te ontvluchten. Het ging weer de verkeerde kant op, kreeg weer controledrang en dacht weer teveel na over wat andere van me vinden, ik weer veel moe waardoor ik me slechte moeder vind en vrouw, vriendin en familielid enz. Ieder dag kost me weer meer en meer moeite, inmiddels ben ik voor de derde keer weer aan de antidepresiva het geeft me wel iets rust maar blijf het gevoel houden dat ik alles fout doe en dat ik te beschermend ben naar me dochtertje toe. Dit doe ik omdat ik vroeger zelf kleine dingen heb mee gemaakt, daardoor blijf ook steeds bang dit ook met haar gebeurd. Ik vind het erg moeilijk als mijn dochtertje ergens wil gaan spelen waar het gezin bij mijn nog niet bekend is, gelukkig heeft ze veel vaste vriendinnen en heb ik daardoor wel vertrouwen.

Ook als ik me dochtertje corrigeer twijfel ik steeds, van was het wel terecht, heb ik haar goed gecorrigeerd. En als mijn dochtertje dan zegt “maar mama ik moet altijd opruimen” of “mama je moppert altijd” dan word ik nog onzekerder. Maar ook al weet ik dat ze het woordje “altijd” overal bij voegt, toch ga ik weer twijfelen. Ik heb het gevoel dat ik altijd faal, ik weet wel dat ik haar veel knuffel, complimentjes geef als ze dingen goed doet, veel leuke dingen met haar onderneem van koekjes bakken , pretpark, dierenpark, speeltuin tot spelletjes mee doen enz. Maar als me dochtertje zegt “je bent altijd moe” dan doe ik weer extra me best om goed te zijn en dat kost me weer heel veel energie waardoor het in mijn ogen niet lukt en gevoel heb dat weer faal.

Ik ben momenteel weer onder behandeling van de psycholoog en heeft mij ook naar deze site verwezen. En het leek me wel wat om hier mijn verhaal te doen, misschien dat er toch wel moeders zijn die het herkennen. Herkenning zou een steuntje in de rug kunnen zijn, in mijn omgeving zijn er maar weinig mensen die het begrijpen. Dit uit zich naar roddelen en niet durven te vragen hoe het met me is omdat het al zo lang duurt en zo iets hebben van het moet maar eens beter worden. Dit hoor je weer van anderen dan denk ik “zie je wel je kan het niet“. Buiten het moeder zijn werk ik ook nog 18 uur in de week in de zorg, wat ook vermoeiend is maar wel voor de benodigde afleiding zorgt. Al met al ben ik nog steeds moe, futloos en erg onzeker waardoor ik me ontzettend vervelend voel naar mijn belangrijkste mensen in mijn leven mijn dochtertje en mijn man.
Ik probeer van alles om weer op de rit te komen maar het kost me veel energie.

Groetjes,
Moeder 31


8 reacties >>
plaats reactie

Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten