Trimbos logo

Informatie en advies
Tips van andere ouders
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders
onbegrip
door miriam (31)
terug

14 jaar ben ik samen geweest met mijn lief. Hij is ziek. We zijn in 2008 getrouwd en hebben 2 mooie zoons gekregen. Vanaf hun geboorte ging het mis. Hij kreeg nachtmerries als hij al sliep en zijn algehele gedrag veranderde. Al 5 jaar is het leven met hem steeds zwaarder en zwaarder geworden en op 6 december hebben we samen besloten om te gaan scheiden. Niet vanwege de liefde, want we houden nog steeds ontzettend veel van elkaar, maar het leven samen gaat niet meer. Hij is nu voor de 2e keer opgenomen op een stemmingswisselingsafdeling en zal hierna aan zijn jeugdtrauma's gaan werken. We weten nu wat er eigenlijk al die jaren al allemaal speelde en het is heel heftig. Hij heeft een soort overlevingsmechanisme ontwikkelt en kan niet van deze structuur afwijken. Ook is gebleken dat hij hoogbegaafd is en een vorm van autisme heeft. Hij is een goede vader en een lieve man die alles voor ons over heeft, zelfs nu. We zijn elkaars beste vriendje en dat zal altijd zo blijven. Ik heb hem dan ook gezworen hem nooit te zullen laten vallen, ik ben immers alles wat hij heeft. Hij heeft geen "eigen"familie en ik heb mijn familie gezegd dat er voor hun niks verandert. Gelukkig zien zij dit ook zo.
Maar al deze ellende is een zware last. Ik heb het gevoel buitengesloten te worden door de instelling waar hij verblijft en aan mijn lot over gelaten te worden. Met de mensen om mij heen praat ik weinig. Ze bedoelen het allemaal goed, maar maken het vaak enkel erger met hun adviezen. Ik sta er alleen voor met onze jongens en heb weinig mogelijkheden om iets voor mijzelf te gaan doen zoals sporten. Waar ik de optie heb, ga ik ook echt wat leuks doen om even het verstand op nul te kunnen zetten.
Na een tijdje in de ziektewet te hebben gezeten (waarbij meteen al duidelijk werd dat mijn leidinggevende het allemaal maar onzin vond) ben ik sinds kort weer begonnen met werken. Niet omdat ik mij zo goed voel, maar omdat ik hoop dat het mij me weer "meer mens"zal doen voelen. Direct op de 1e dag werd mij al duidelijk hoe men over mij denkt. Ik moest mij gaan verdedigen tegen over mijn collega's. (immers als je ziek bent kan je geen leuke dingen gaan doen) De meest stekende opmerking was wel jouw man is ziek, jij niet dus je kon prima werken en je hebt de winkel in de steek gelaten. Dit kwam allemaal bij mijn leidinggevende weg, want ik heb mijn collega's nooit ingelicht. Deze doet nu alsof zijn neus bloed. En het daadwerkelijke gesprek erover aangaan lukt me gewoonweg niet. Dit onbegrip doet ontzettend veel pijn.
Dan heb ik het nog niet gehad over al die mensen die een mening hebben over onze situatie. Je hebt de kant die zegt dat ik mijn man en gezin in de steek laat en dat ik zou moeten vechten, ik houd tenslotte toch van hem. En de kant die zegt dat ik veel eerder weg had moeten gaan, want nu is het mijn probleem niet meer en kan ik me gewoon lekker met mezelf bezig gaan houden.
Ik heb zo hard gevochten dat ik geen idee meer heb wie ik ben en wat mijn grenzen zijn. Ik voel mij een zwakkeling dat ik hem niet heb kunnen redden. Ik heb ontzettend veel schuldgevoelens, ondanks dat ik prima begrijp dat het niet mijn schuld is. Ik heb veel mensen om me heen die van me houden, maar ik voel me zo ontzettend eenzaam hier in.
Ik vind het zo oneerlijk. Want eigenlijk is mij 30 jaar geleden al iets afgenomen door mensen die mij niet kennen door wat ze mijn man hebben aangedaan. En ik heb niks gedaan....maar ik ben wel alles kwijt. Mijn huis, mijn gezin, mijn huwelijk en mijzelf...
Ik zou zo graag zien dat men wat begrip op kon brengen voor mijn situatie, maar de mensheid is hard. Het enige wat ik namelijk graag wil is dat mijn mannen (alle 3 wel te verstaan) gelukkig zijn....


Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten