Trimbos logo

Informatie en advies
Tips van andere ouders
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders
partner verslaafd aan cannabis
door bezorgde moeder
terug

Mijn man is verslaafd aan cannabis, hij blowt al vanaf zijn 13de. Vrijwel al zijn vrienden blowen ook en zelf werkt hij in een coffeeshop. Ik heb hem vaak gevraagd of hij wilt stoppen maar dit blijft altijd een moeilijk onderwerp om over te praten.

Toen ik zwanger was heb ik duidelijk gemaakt dat ik mij zorgen maakte over hoe dat nou moest met de opvoeding. Hij zei dat hij zou minderen maar daar is niks van terecht gekomen. Een paar voorbeelden van gedrag -naar mijn inziens het gevolg van zijn cannabis gebruik- waar ik het meeste moeite mee heb zijn: passief, agressief, lui, vergeetachtig, stemmingswisselingen.

Ik merk dat ik het vervelend vind om ons zoontje alleen achter te laten bij mijn man. Vaak valt mijn man overdag op de bank in slaap en dan slaapt hij heel vast. Ook vind ik dat mijn man vaak laks is qua veiligheid voor ons zoontje. Hierdoor ben ik steeds meer situaties gaan mijden waarbij mijn man dan zou moeten oppassen. Dit vind ik heel vervelend. Want ik weet dat ons zoontje ook gewoon dingen alleen met zijn vader moet kunnen doen. Ik wil hierin niet overbezorgd worden. Maar tegelijkertijd wil ik wel zeker zijn dat alles veilig is en dat hij de aandacht zal geven die nodig is.

Ik heb inmiddels de hoop opgegeven dat hij ooit zal stoppen. Daarom heb ik voor mezelf besloten dat ik dan maar een keuze moet maken. Sowieso in de eerste plaats voor ons zoontje. Mijn man kan heel erg -verbaal- agressief zijn, ik ben dan ook erg bang voor hem. 5 dagen nadat ik bevallen was had hij ook zo'n "moodswing". Ons zoontje lag te slapen in de box terwijl mijn man tekeer ging. Dit soort uitspattingen heeft hij regelmatig. We kunnen bijvoorbeeld een hele gezellige dag hebben en dan opeens.........Ik merk dat ik vaak op eieren loop om een eventuele uitbarsting te voorkomen.

Ik voel me ontzettend schuldig naar ons zoontje dat ik zo besluiteloos ben en nog steeds niet de moed heb gehad om weg te gaan. Want dat is wat een goede moeder zou doen. Ik heb inmiddels wel een aantal keer hulp gezocht bij het steunpunt huiselijk geweld maar na een paar zeer teleurstellende ervaringen met hen is de drempel erg hoog om nogmaals contact te zoeken.

Ik voel me vaak erg eenzaam. Binnen ons huwelijk voelt het vaak ook alsof ik een alleenstaande moeder ben. Een moeder van 2 kinderen. Ik weet dat ik niet lang moet wachten met stappen nemen en knopen doorhakken. Ons zoontje is momenteel best driftig. Hij gilt en krijst als hij zijn zin niet krijgt, dit wekt dan weer de boosheid en agressie van mijn man. Ik ben bang dat het gedrag van ons zoontje misschien al het gevolg is van wat hij binnen ons gezin meekrijgt. Daardoor voel ik mij schuldig. Maar ook teleurgesteld en boos op mezelf omdat ik weet wat ik zou moeten doen en toch durf ik -nog- niet weg te gaan. Dus ik ben zelf ook passief.

Ik wilde mij aanmelden voor de online cursus maar de dagen en tijden waarop de chatsessies zijn, zijn precies de dagen en tijden dat mijn man thuis is. En ik weet uit ervaring dat hij er niet mee akkoord zou gaan als ik eraan deel zou nemen. Hij vind dat ik niet met anderen over zijn "verslaving" hoor te praten.

Daarom heb ik op deze manier in het kort mijn verhaal gedaan. Ik zou het fijn vinden als mensen ervaringen en of reacties willen geven.


Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten