Trimbos logo

Informatie
Tips
Online cursus
E-mail deskundige
Mijn verhaal
Contact
Home
Mijn verhaal / Verhalen ouders

Huisregels KopOpOuders

Voor het plaatsen van berichten en reacties op de KopOpOuders-site gelden enkele regels:
- Plaats geen berichten die in strijd zijn met de wet
- Behandel elkaar met respect
- Help elkaar
- Niet schelden
- Niet dreigen 


Van Postnale Depressie tot uitputtingsdepressie
Donderdag 25 augustus 2011 door Pascalle
terug

Hallo lotgenoten,

Ik ben een 38 jarige moeder, getrouwd en heb 1 dochter van 4,5 en een zoon van bijna 2 jaar.
Sinds de geboorte van mijn zoon is door mijn huisarts een Postnatale Depressie vastgesteld. Hij heeft me toen anti-depressive voorgeschreven.
Bij mijn dochter had ik nergens last van. Ik had een baan van 24 uur en was 2 dagen thuis bij haar en runde het huishouden en ging 2x per week sporten.

Op het moment dat ik zwanger was van mijn zoon waren we bezig met de voorbereidingen voor het bouwen van een nieuwe huis. Ons huis was verkocht en we konden hier nog 1 jaar in blijven wonen. De bouw liep veel vertraging op zodat wij waren genoodzaakt om naar een tijdelijk onderkomen te zoeken. We vonden in dezelfde plaast als waar ons huis gebouwd werd een huurwoning. Dit was geheeld gemeubileerd en onze inboedel konden wij hier opslaan. Hier verhuisde ik hoogzwanger naar toe. Ik kon in dit huis niet echt mijn ei kwijt. Daar werd ook onze zoon geboren. Ik had me een voorstelling gemaakt hoe ik graag wilde bevallen.

's morgens om 07.00 uur had ik buikpijn net zoals de dag ervoor, toen was het vals alarm en ik had mijn mam voor niks naar huis laten komen van zijn werk. Nu wilde ik dit niet weer laten gebeuren en hij ging naar zijn werk. De pijn werd heviger maar ik had nog niet echt het idee dat de weeen al aan de gang waren. Om 09.15 uur heb ik mijn man gebeld dat ie toch maar naar huis moest komen. Terwijl ik de verloskundige ging bellen voelde ik al persweeen. De verloskundige kwam er snel aan. Toch was ik heel bang dat ik mijn kind alleen zou krijgen. Samen met de verloskundige heb ik mijn zoon ter wereld gebracht. Mijn man was 5 min. te laat thuis. Hij werkt namelijk een uur met de trein reizen van huis. Toen vond ik het een hele prestatie van mijzelf maar daarna had ik er spijt van dat ik mijn man 's morgens niet thuis had gelaten.

Bij mijn huidige werkgever had ik de afgelopen jaren het al niet meer zo naar mijn zin. Er hangt een hele slechte sfeer en de collega's zijn niet echt geintereseerd in je priveleven. Toen ik met zwangerschpsverlof ging was ik het zo zat dat ik me had voorgenomen om hier niet meer heen terug te gaan. Ik wilde werk gaan zoeken tijdens mijn verlof. Dit pakte echter heel anders uit. De banen lagen niet voor het oprapen en hoe dichterbij de datum kwam dat ik weer terug moest gaan werken, hoe depressiever ik werd. Ik had me al tijdens mijn bevallingsverlof ziek gemeld en aangegeven dat ik nog wel eens een hele tijd ziek kon zijn. Dit wilde mijn baas niet serieus nemen en had gedacht dat ik na een paar weken van rust de draad wel weer kon oppakken.

Ik heb 3x geprobeerd om te re-integreren maar dit is mislukt omdat ik toch nog heel onzeker ben en veel spanningen had. Ook had ik regelmatig een terugval.

Ook vind ik het gezinsleven nu met 2 kinderen heel zwaar. Ik heb 2 vrij drukke kinderen. Ze hebben weinig geduld en eisen veel aandacht van me op. Mijn zoon had in het begin veel problemen met de voeding. Hij spuugde veel terug en toen we de voeding dikker maakte kon hij moeilijk poepen. Ook had hij een voorkeushouding voor naar rechts. Dit hebben dmv Fysio kunnen herstellen. Ik heb gelukking wel nooit een afkeer voor mijn kinderen en man gekregen. Ik probeerde ondanks mijn moeilijke momenten toch aandacht en liefde te geven. Zonder hen had ik het ook nooit gered. Toch voelde ik me schuldig naar hen toe en was bang dat mijn kinderen hier iets aan zullen overhouden aangezien dit bij mij in de familie erfelijk is.

Mijn dochter gaat sinds jan, 2011 naar school. Hier maakte ik me al vrij vroeg zo druk om, of dit wel allemaal ging lukken.

Inmiddels heb ik al veel geprobeerd om van de depressie af te komen. Ik heb accapunctuur en couseling en coaching gevold. Ik heb met vorig jaar juni op laten nemen op de PAAZ omdat ik dacht dat dit de laatste mogelijkheid was om te doen. Ik kon het ook heel slecht aangezien hoe mijn man en kinderen er onder leden. Na 7 weken op de Paaz te hebben gezeten heb ik langzaam de draad weer opgepakt.
Ik kreeg thuishulp, ik ga nog steeds naar een Psygoloog. Er zit een kleine stijgende lijn in. Toch had ik 2 weken terug weer een flinke dip.

Ik ben vooral onrustig met opstaan, dan begint het geborrel in de buik al. Met de medijnen kom ik redelijk de dag door. Ik probeer afleiding te zoeken door te sporten, fietsen, wandelen, sauna, lezen en leuke dingen te doen.

Ik zou graag mijn leven weer willen oppakken door gaan te werken maar ik vind het een hele grote drempel aangezien het al een paar mislukt is. Hier wordt je onzeker van.

Ook heb ik moeten leren om niet alles zo perfect te willen hebben. Toch blijft dit lastig om dit te vermijden. Ook vind ik het lastig om niet te malen en te ver vooruit te kijken.

In september gaag een cursus assertiviteit volgen en Eutonie (soort meditatie). Hopelijk levert dit ook nog wat op.

Groetjes en tot schrijfs Pascalle.


3 reacties >>
plaats reactie

Direct aanmelden voor

Online cursus
E-mailen

met een deskundige
Nieuw!

Zelfhulpcursus
Download
Folder
folder
Bekijk
Filmpjes
psychische problemen
verslaving

sluiten